สถาบัน I.C.C. มีจุดเริ่มต้นมาจากประสบการณ์ครั้งหนึ่งของครูครั้งเป็นนักเรียนมัธยมที่ใฝ่ฝันอยากมารับใช้ชาติเหมือนอย่างน้องๆ  ในวันนี้  ด้วยความเป็นเด็ก  ไม่ได้คิดให้รอบคอบจึงไปสมัครเรียนกับโรงเรียนกวดวิชาชื่อดังแห่งหนึ่งในสมัยนั้นซึ่งมีนักเรียนเรียนหลายร้อย  โดยอาศัยอ่านจากโบชัวร์ที่แจกในโบชัวร์นั้นโรงเรียนดังกล่าวมีนักเรียนเป็นเชื่อถือมาเรียนเป็นจำนวนมาก มีประวัตินักเรียนสอบติดทุกปีหลังจากเข้าเรียนได้ไม่ถึงสัปดาห์  ครูก็ต้องโทรศัพท์ให้ผู้ปกครองมารับกลับบ้านเพราะทนต่อสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการเตรียมตัวสอบไม่ไหว  แม้ว่าอาจารย์จะสอนดีจริงๆก็ตาม  แต่ว่าความเป็นอยู่แย่มาก ไม่มีใครคอยแนะนำแนวทางในการเตรียมตัวสอบเลย  คนดูแลมีจำนวนน้อยมากคือ 1-2 คน  ต่อนักเรียน 300 คน  และเป็นนักเรียนเตรียมทหารเด็กๆ  ซึ่งในตอนนั้นเรามองว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แต่ด้วยอายุที่ใกล้เคียงกัน วุฒิภาวะการควบคุมไม่มีจริง นอกจากไม่ได้แนะนำอะไรนัก  ยังมาลงโทษแบบของนักเรียนทหารซึ่งไม่มีเหตุผล  อันสร้างปัญหาให้กับเด็กนักเรียนที่กำลังจะสอบเข้า มิใช่เข้าไปแล้วจะปรับสภาพตัวเองจากพลเรือนเป็นทหาร  เหมือนนักเรียนใหม่ในโรงเรียนทหาร  ภายในโรงเรียนมีมาเฟียร์ มีการเล่นการพนัน นักเรียน 70% ไม่ได้เรียนเหมือนมาเข้าค่ายเฉยๆส่วนคนที่เรียน ตั้งใจจะสอบเข้าก็ต้องพยายามใส่ใจเอง นอกเวลาไม่เข้าใจไม่มีคนให้เราถามก่อนโทรหาผู้ปกครอง  ครูได้ไปคุยกับเจ้าของสถาบันว่าปัญหาสิ่งแวดล้อม และการดูแลเป็นอย่างไร  ซึ่งจำได้ว่าวันที่คุณแม่ครูพามาเสียเงินเข้าเรียน  เจ้าของเขาพูดอย่างดีว่าโรงเรียนนั้นดีทุกอย่าง  พร้อมเสนอคอร์สพิเศษ(แพงเป็นพิเศษ  รับรองผล)  แต่พอครูไปเล่าให้เขาฟัง  คำตอบที่ได้ก็คือ “ไม่ใช่หน้าที่ของเขา  มันเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องเรียนให้รู้เรื่อง  ให้เข้าใจเอง”  ครูบอกกับอาจารย์ท่านนั้นว่า “งั้นผมไม่ไหวคงจะ  ต้องกลับบ้าน  ไม่งั้นผมสอบไม่ติดแน่”  คำตอบที่ได้รับคือ  ”เรื่องของเธอ  แ่ต่ผมไม่คืนเงินนะ” นั่นคำตอบที่ครูประทับใจมาก  และจดจำมาโดยตลอดจนถึงมุกวันนี้  เพราะเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่เลวร้ายมากกับการเจอคน  จากนั้นก็กลับมาอ่านหนังสือเองที่บ้าน  แล้วปีแรกก็สอบไม่ติด

ในปีต่อมาครูได้ไปกวดวิชาอีกครั้งครั้งนี้ครูจึงเลือกมากขึ้นไม่เชื่อโบชัวร์ที่สวยงาม  ไม่เชื่อเพื่อน  ไม่เชื่อใคร  รับข้อมูลมาแล้วดู  เปรียบเทียบ  โทรถาม  จนได้โรงเรียนกวดวิชาเล็กๆแห่งหนึ่ง  ซึ่งเพื่อนแนะนำหลังจากนั่งรถเมล์ไปดูกับเพื่อนที่แนะนำ  คุยกับนักเรียนคนอื่นที่เรียน(คุยกะเพื่อนบางคนก็ไม่จริงใจนะครับ  บางโรงเรียนให้เงินเด็กจ้างไปหลอกเพื่อนมาเรียน)  เห็นว่ามีข้อด้อยน้อยสุด  ก็ตกลงเรียน จำได้ว่าเจ้าของเป็นอาจารย์ รร.จปร. เป็น ตท.รุ่น ๔ ปัจจุบันได้ขายกิจการนั้นไปแล้ว จำชื่อเจ้าของท่านได้เลยครับ ขออนุญาตลงชื่อท่านไว้เพื่อเป็นการระลึกถึงท่าน พ.อ.อรุณ  พหลเวช(ไม่แน่ใจว่าเขียนถูกหรือไม่) ในปีนี้ครูประทับใจมาก  นั่นคือ ความเป็นกันเอง  ความสนใจของคุณครูทุกคน
ในปีที่สองนี้เองครูสอบติดทั้ง๔ เหล่า

ต่อมาเมื่อครูเรียนจบก็ต้องการหารายได้พิเศษเพราะทหารมีเงินเดือนค่อยข้างน้อย  จึงได้คิดจะไปรับจ้างสอนกวดวิชา  แต่โรงเรียนกวดวิชาหนึ่งที่ไปสมัคร  กระตุ้นประสบการณ์เลวร้ายในอดีตให้กลับมาอีกครั้งเพราะระหว่างไปสมัครสอน  สิ่งแวดล้อมที่เห็น  การดูแลเอาใจใส่นักเรียน  แนวคิดของเจ้าของโรงเรียน  มันทำให้ครูนึกถึงโรงเรียนกวดวิชาแห่งแรกที่ครูไปเรียน  และภาพโรงเรียนที่สองก็ปรากฎขึ้น  ครูจึงเริ่มมีความคิดว่าถ้ามีโรงเรียนที่รับผิดชอบต่อนักเรียน  ต่อสังคมมากๆ  จะเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม

ในครั้งนั้นเป็นที่มาของวันนี้  ครูจึงได้ก่อตั้ง I.C.C. ขึ้นมาโดยปฏิเสธโรงเรียนกวดวิชาที่ไปสมัคร  นำสิ่งไม่ดีที่เคยพบมาเป็นบทเรียน  วางแผนทำโรงเรียนกวดวิชาคุณภาพขึ้นมา  เพื่อน้องๆนักเรียนที่มีฝันจะได้ไม่ผิดหวัง  และนำสิ่งดี ๆที่ได้พบมาปรับปรุงให้ดีกว่าเก่า ครูจึงเชื่อว่าสถาบัน I.C.C. แห่งนี้  มีคุณภาพแน่นอนเพราะเกิดจากประสบการณ์ตรงที่เกิดกับครูเอง  สถาบันแห่งนี้จึงเป็นสถาบันที่ผู้ปกครองไว้วางใจที่จะให้ดูแลการเตรียมตัวของบุตรหลานของท่าน  และนักเรียนที่ต้องการครูที่เข้าใจความต้องการของพวกเขาอย่างจริงใจ  มั่นใจในประสิทธิภาพของการเรียน  การสอน  และประสิทธิภาพการดูและครูไม่หวังว่าจะต้องมีเด็กที่เรียนเก่งมาเรียน  แต่ครูต้องการคนที่จริงใจที่จะเป็นทหารเพื่อประเทศชาติ มีความพยายามมาเรียน ครูอยากทำให้นักเรียนเหล่านั้นประสบความสำเร็จ  และจะภูมิใจมากที่ได้มีส่วนในการร่วมทำความฝันของน้องๆนักเรียนให้เป็นจริง

ประวัติ ICC ในรูปแบบไฟล์เอกสาร >> DOWNLOAD <<